نخستین وبسایت تربیت بدنی وعلوم ورزشی

betrool

رشد قدرت

ابتدا مقدار نيروى ايزومتريک را که گروهى از عضلات مى‌توانند توليد کنند در نظر بگيريد. اين مقدار به تارهاى عضلانى منقبض شده و نيروى آن وابسته است. اضافه بر اين، تارهاى عضلانى فعال شده به سطح عرضى عضله و ميزان هماهنگى در فعاليت تارهاى عضلانى بستگى دارد؛ يعنى الگوى سيستم عصبى و زمانبندى برانگيخته شدن واحدهاى حرکتى درگير که منجر به توليد حرکت دلخواه مى‌شود. سطح عرضى ماهيچه در اثر رشد و نمو افزايش مى‌يابد . در نتيجه با رشد عضله قدرت آن نيز رو به افزايش است. اما آيا هماهنگى انقباضى عضلات نيز مانند افزايش جرم عضلانى پيشرفت مى‌کند؟

 

ابتدا بايد پاسخ اين سؤال را بدهيم و سپس وارد شرح و توضيح رشد قدرت عضلانى در دوقلوها شويم در بحث قبلى گفتيم که تفاوت‌هايى در زمينهٔ رشد و نمو جرم عضلانى در دو جنس وجود دارد. اين مفهوم چه معناى ضمنى براى رشد قدرت عضلانى در دوقلوها دارد؟ آيا مى‌توان از طريق تمرين‌هاى مناسب، قدرت عضلانى آنها را از آنچه به‌طور طبيعى از طريق رشد و نمو به‌دست مى‌آورند بالاتر برد؟ اگر پاسخ مثبت است، چگونه اين برنامه‌هاى تمرينى مى‌توانند بر حفظ و پيشرفت قدرت عضلانى آنها در بزرگسالى اثرگذار باشند؟

 

قدرت عضلانى با افزايش سن و از طريق تمرين پيشرفت مى‌کند، اما حجم و قدرت عضلانى هميشه يکسان و هم‌ارز نيستند.

سنجش قدرت

درموقع سنجش قدرت، معمولاً افراد، بيشينهٔ نيروى خود را در مقابل دستگاه اندازه‌گيرى به‌کار مى‌برند. آنها ممکن است اندام‌هاى خود را حرکت دهند، مثل وقتى که قدرت ايزوتوينک (مقاومت ثابت) يا قدرت ايزوکنتيک (سرعت ثابت حرکت) آنها آزمايش مى‌شود يا اينکه قدرت و نيروى خود را در مقابل يک نيروى مقاوم غيرمعقول مانند آزمون قدرت ايزومتريک به‌کار مى‌برند. پژوهشگران گزارش مى‌کنند که گروه عضلانى مانند خم‌کننده‌هاى مفصل زانو و بازکننده‌هاى مفصل آرنج در آزمون‌هاى ايزومتريک و در اندازه‌گيرى‌ها به‌کار مى‌روند. آنها همچنين زاويهٔ مفصل را برحسب درجه در هنگام ايجاد نيرو گزارش کرده‌اند. دانستن زاويهٔ مفصل ضرورى است، زيرا يک گروه عضلانى مى‌تواند نيرو را در سطوح مختلف و در زاويه‌هاى متفاوت مفصلى اعمال کند. موقعى که از فردى خواسته شود تا اندام‌هاى خود را حرکت دهد، پژوهشگران معمولاً سرعت حرکت او را برحسب درجه بر ثانيه گزارش مى‌کنند.

 

ابزارى که معمولاً براى سنجش قدرت به‌کار مى‌رود نيروسنج فنرى است. از افراد خواسته مى‌شود تا دستهٔ آن را با دست فشار دهند و سپس مقدار نيروى توليد شده با حرکت عقربهٔ نيروسنج ثبت مى‌شود. موقعى که آزمون قدرت ايزومتريک به عمل مى‌آيد، از يک تنش‌سنج (Tensiometer) که به کابلى وصل شده است و در انتها به يک نيروى مقاوم غيرمنقول متصل است استفاده مى‌شود. فرد مورد آزمايش، دستهٔ متصل به کابل را مى‌کشد، در اين صورت فشار حاصل توسط تنش‌سنج ثبت مى‌شود. نيروسنج و تنش‌سنج هر دو مقدار نيروى توليد شده را برحسب نيوتن که يکى از واحدهاى نيرو است ثبت مى‌کنند.

 

تغییرات ناشی از رشد قدرت

 

با افزايش سن و رشد و نمو کودکان، نوجوانان و جوانان قدرت عضلانى آنها افزايش پيدا مى‌کند (جدول زير). براى اينکه بفهميم آيا رشد قدرت دقيقاً با رشد و افزايش جرم عضلانى موازى هستند، لازم است سنى را که افراد به اوج رشد جرم عضلانى و رشد قدرت مى‌رسند مورد توجه قرار دهيم. در مباحث قبلى ملاحظه کرديم که اوج اين افزايش (يعنى اوج در منحنى سرعت) نشان‌دهندهٔ نقطهٔ سريع‌ترين افزايش است؛ لذا چنانچه رشد قدرت مستقيماً با رشد جرم عضلانى همراه باشد در اين صورت اوج رشد قدرت منطبق بر اوج رشد جرم عضلانى خواهد شد. بنابراين مربيان و معلمان ورزش مى‌توانند سطوح قدرت عضلانى کودکان را با اندازه‌گيرى و سنجش جرم و تودهٔ عضلانى آنها پيش‌بينى کنند، اين امر با سنجش وزن بدن آنها يا کم کردن وزن چربى تخمينى از وزن کلِ بدن عملى است.

 جدول رشد قدرت ايزومتريک ماهيچه (برحسب نيوتن) در جامعه‌هاى منتخب شهرى

  نمونه‌ها (۱)     سال  
 
    ۸     ۱۰     ۱۲     ۱۴     ۱۶     ۱۸  
  نيروى چنگ زدن  
  پسران     ۱۴۶     ۱۹۲     ۲۴۰     ۳۴۸     ۴۹۱     ۵۲۷  
  دختران     ۱۳۴     ۱۶۸     ۲۲۶     ۲۹۱     ۳۴۳     ۳۴۳  
  نيروى خم کردن مفصل آرنج (بازوى راست) (۲)  
  پسران     ۱۲۸     ۱۶۴     ۲۱۶     ۳۰۱     ۳۴۴     -  
  دختران     ۱۱۴     ۱۴۹     ۱۹۲     ۱۷۶     ۲۱۷     -  
  نيروى بازکردن آرنج (دست راست) (۲)  
  پسران     ۱۱۳     ۱۴۲     ۱۷۳     ۲۵۳     ۲۹۲     -  
  دختران     ۹۷     ۱۲۳     ۱۶۴     ۱۶۰     ۱۷۸     -  
  نيروى باز کردن مفصل زانو (پاى چپ) (۲)  
  پسران     ۲۳۵     ۳۱۰     ۳۷۵     ۵۰۴     ۵۳۵     -  
  دختران     ۲۲۸     ۳۰۸     ۳۷۲     ۳۶۳     ۳۸۳     -  
  نيروى بلند کردن پا (نيروسنج) (۲)  
  پسران     ۶۴۹     ۹۵۲     ۱۲۷۵     ۱۶۲۷     ۱۹۰۶     -  
  دختران     ۵۷۷     ۹۰۳     ۱۱۵۸     ۱۰۱۴     ۱۱۷۳     -  
  نيروى بلند شدن با پشت و کمر (نيروسنج) (۲)  
  پسران     ۳۶۰     ۴۷۶     ۶۴۴     ۸۸۹     ۹۵۹     -  
  دختران     ۳۱۸     ۴۲۱     ۵۷۴     ۶۰۷     ۶۳۳     -  

 

(۱) براساس نتيجه‌گيرى‌هاى شفارد (۱۹۸۷ ب) در خصوص نيروى چنگ زدن و براساس نتايج چاپ نشده هاول و همکاران (۱۹۶۸) براى ساير گروه‌هاى عضلاني.

 

(۲) در نمونه‌گيرى‌هاى هاول، لويسل و لوکاس (۱۹۶۶) ستون آخر مربوط به کودکانى است که يک سال بزرگتر از گروه‌هاى تعيين شده قبلى هستند، يعنى حدود ۶/۱۵ سال (برگرفته از شفارد، آر.جي.؛ فعاليت‌هاى بدنى و نمو؛ ۱۰۴).

 

اما چندين تحقيق نشان داده است که اوج رشد جسمانى و اوج قدرت باهم مقارن نيست. براى مثال استولز و استولز (۱۹۵۱) چنين نتيجه گرفتند که پسران به‌طور متوسط در حدود ۶ تا ۹ ماه بعد از رسيدن به اوج افزايش وزن خود به اوج قدرت مى‌رسند و اين مدت براى رسيدن به اوج قد در حدود ۶/۱ سال است. کارون و بيلى (۱۹۷۴) به‌طور کلى اين روند را تائيد کردند و چنين نتيجه گرفتند که بيشينهٔ افزايش قدرت بالاتنه و اندام‌هاى تحتانى در حدود يک سال بعد از اوج سرعت افزايش وزن بدن آنها است. تنها يک تحقيق رشد قدرت دختران را با اين روش بررسى کرد. جونز در سال ۱۹۴۷ به اين نتيجه رسيد که دختران در سن ۵/۱۲ سالگى به حداکثر رشد خود مى‌رسند. اما در مورد قدرت در سن ۵/۱۳ تا ۵/۱۴ سالگى به سطحى نزديک به قدرت در دورهٔ بزرگسالى مى‌رسند. در اين روش اندازه‌گيرى از نيروسنج استفاده شده است که با دو دست در جلو سينه اجراء مى‌شود. نتايج به‌دست آمده هرچند محدود است، ليکن همسان با نتايج به‌دست آمده در مورد پسران است.

 

بايد توجه داشته باشيم که اوج سرعت افزايش وزن الزاماً هم‌ارز با اوج رشد تودهٔ عضلانى نيست؛ زيرا افزايش وزن بدن ممکن است به نوعى بازتاب افزايش وزن چربى بدن همراه با افزايش جرم عضلانى باشد. ليکن تانر (۱۹۶۲) بر اين عقيده است که اگر اوج افزايش وزن بدن با سرعت رشد تودهٔ عضلانى آن هم‌زمان نباشد، اوج افزايش تودهٔ عضلانى قبل از اوج سرعت افزايش وزن بدن رخ مى‌دهد. اين امر باعث ايجاد فاصلهٔ زمانى بيشتر بين اوج سرعت افزايش جرم عضلانى و اوج قدرت به‌دست آمده مى‌شود و نظريهٔ مبنى بر رشد عضلات ابتدا از لحاظ اندازه و سپس افزايش قدرت را حمايت و تائيد مى‌کند. تانر مى‌گويد شايد اين توالى نتيجهٔ آثار هورمون‌هاى قشر غدهٔ فوق کليوى و بيضه‌ها باشد، که بر ساختار پروتئينى و سيستم‌هاى آنزيمى تارهاى عضلانى تأثيرگذار است.

 

روش ديگرى که مى‌توان نمو عضلانى و رشد قدرت را آزمايش کرد، اين است که شاخص‌هاى قدرت عضلانى را به اندازه‌هاى مختلف جثهٔ کودکان نسبت دهيم و تعيين کنيم که آيا قدرت با سرعتى برابر اندازهٔ بدن افزايش مى‌يابد يا نه. آسموسن و هيبال - نيلسن (۱۹۵۵-۱۹۵۶) از اين طريق کودکان دانمارکى را در فاصلهٔ سنين ۷ تا ۱۶ سالگى مورد مطالعه قرار دادند. آنها فرض کردند که قد مى‌توانند نمايندۀ تغييرات در اندازهٔ بدن از جمله وزن بدن باشد. وزن بدن در اين سن به‌طور نسبى برابر با قد به توان سه است. آنها نشان دادند که اين مطلب در مورد دختران و پسران دانمارکى تقريباً صادق است. براى اينکه اندازه‌هاى قد مى‌تواند معرف اندازهٔ بدن باشد، آنها کودکان را در گروه‌هاى مختلف قرار دادند، به‌طورى که از نظر قد با يکديگر حدود ده سانتى‌متر اختلاف داشتند و سپس قدرت عضلانى آنها را به روش ايزومتريک اندازه‌گيرى کردند. هرچقدر قد بلندتر مى‌شد، ميزان قدرت کودکان نيز بالا مى‌رفت، ليکن افزايش ميزان آن بيشتر از افزايش قد بود.

 

آسموسن و هيبال - نيلسن همچنين پسرانى را که داراى قد يکسان بودند به دو گروه سنى تقسيم کردند که در حدود ۵ تا ۱۰ درصد در هر سال افزايش نشان دادند. اين تجربه نشان داد که قدرت عضلانى تنها مربوط به اندازهٔ عضله نيست. با رشد و باليدگي، کودکان به عامل ديگرى غير از نمو عضله مى‌رسند که به افزايش قدرت آنها کمک مى‌کند. اين عامل به احتمال زياد پيشرفت هماهنگى عضله در فراخوانى تارچه‌ها يعنى بالا رفتن مهارت در استفاده از عضلات مختلف براى توليد نيرو است.

 

در تحقيقات ياد شدهٔ فوق، معمولاً قدرت ايزومتريک عضلات به‌طور مستقيم اندازه‌گيرى شده و در اين روش از يک نيروسنج و يا تنش‌سنج استفاده شده است. فايدهٔ اندازه‌گيرى قدرت به اين روش آن است که اثر تمرين، تجربه و مهارت به حداقل خود مى‌رسد، با اينکه اين عوامل بر اجراء مهارت‌هاى ورزشى اثرگذار هستند؛ به همين دليل تحقيقات در مورد رشد قدرت کارکردى عضلات نيز مفيد است. وظايف قدرت کارکردى داراى يک جزء مهارتى و يک جزء قدرتى است.

 

دو مهارتى که قدرت عملکردى عضلات را نيز شامل مى‌شود يک پرش عمودى و ديگرى دو سرعت است. تمرين و تجربه به اندازهٔ قدرت عضلات پا، بر اجراء پرش و دويدن کودکان مؤثر است. آسموسن و هيبال - نيلسن (۱۹۵۵ و ۱۹۵۶) اجراء اين دو حرکت را در کودکان دانمارکى که براساس قد گروه‌بندى شده بودند اندازه‌گيرى کردند. آنها نتيجه گرفتند که قدرت عملکردى همانند قدرت ايزومتريک سريعتر از آنچه در مورد رشد عضلانى پيش‌بينى شده بود افزايش مى‌يابد. از آن گذشته، ميزان قدرت عملکردى عضلانى به‌دست آمده حتى از ميزان افزايش قدرت ايزومتريک بيشتر بود. اين مطلب مجدداً بر بهبود هماهنگى و کسب مهارت در قدرت عضلانى کودکان در حال رشد تأکيد دارد.

 

قدرت عضلانى سالخوردگان

به‌طور نوعى مردان بيشتر از سطوح قدرت عضلانى خود را در جوانى و زنان در نوجوانى به‌دست مى‌آورند. ضوابط فرهنگى ممکن است بر هرگونه تعميم بعدى اثر بگذارد. سطوح قدرت عضلانى تا حدود سن ۵۰ سالگى در منحنى مسيرى افقى را طى مى‌کند و از آن زمان به بعد اُفت مى‌کند. تحليل قدرت در حدود اواسط دههٔ ۶۰ سالگى بسيار چشمگير خواهد بود (شوک و نوريس، ۱۹۷۰). در دههٔ پنجاه سالگى اين تحليل در حدود ۱۸ تا ۲۰ درصد است (شفارد، ۱۹۷۸ ب)، اما بعد از ۶۵ سالگى تا حدود ۴۵ درصد بالا مى‌رود (مورى و همکاران، ۱۹۸۰). قدرت عضلانى در هر دو نوع يعنى قدرت ايزومتريک و قدرت ديناميک کاهش مى‌يابد. اين کاهش قدرت به‌ويژه در عضلات ران قابل توجه است.

 

همان‌طور که دربارهٔ رشد قدرت عضلانى جوانان گفته شد، جالب توجه است بدانيم آيا کاهش جرم عضلانى در سالخوردگان به موازات افت قدرت عضلانى آنها است يا نه. به ياد بياوريد در مباحث قبلى گفته شد که با افزايش سن بزرگسالان از جرم عضلانى آنها کاسته مى‌شود. آنها در حدود نيمى از قدرت دورهٔ جوانى خود را از دست مى‌دهند. تحليل قدرت از طريق کاهش تعداد و اندازهٔ تارهاى عضلانى اتفاق مى‌افتد (لاغري)، به خصوص تارهاى عضلانى نوع دوم (تند انقباض)، ليکن مکانيزم ملکولى تحليل قدرت در تارهاى عضلانى در حال حاضر روشن نيست.

 

با اين حال کاهش حجم عضلانى ممکن است به اندازهٔ تحليل قدرت نباشد. يونگ، استوکز و کراو (۱۹۸۵) به اين نتيجه رسيدند که کاهش قدرت ۳۹ درصد بوده، در صورتى که کاهش سطح عرضى عضلات چهارسر ران مردان سالخورده در حدود ۲۵ درصد بوده است. انيانسون و همکاران او (۱۹۸۶) حدود ۱۰ تا ۲۲ درصد تحليل قدرت عضلانى را به‌طورى که در تصوير زير نشان داده شده به اثبات رسانيدند. آنها فقط ۶ درصد کاهش تودهٔ عضلانى را در يک دورهٔ ۷ ساله تائيد کردند.

 

بنابراين کاهش تودهٔ عضلانى به موازات قدرت عضلانى نيست. مقدار بيشتر کاهش تارهاى عضلانى نوع دوم نسبت به نوع اول مى‌تواند اختلاف‌ِ نظر بين تحليل قدرت عضلانى و تودهٔ آن را توجيه کند، اما تحقيقات بيشترى دربارهٔ اين موضوع مورد نياز است. همانند بسيارى از جنبه‌هاى مختلف کهولت و پيري، براساس اطلاعات فعلى غير ممکن است بتوان مشخص کرد آيا تحليل قدرت و تودهٔ عضلانى اجتناب‌ناپذير است يا اينکه بازتابى از کاهش وظايف شغلي، تمرين و ورزش يا سطح فعاليت جسمى است.

قدرت عضلانی سالخوردگان

تغييرات قدرت با افزايش سن. ميانگين نيرو (برحسب نيوتن بر متر) که در يک وضعيت ثابت در مفصل زانو و با سرعت مختلف انجام شده است. قدرت باز شدن مفصل ران در ۲۳ مرد در يک دورهٔ ۷ ساله رو به کاهش رفته است. اين تغييرات در سطوح مختلف ۰۱/۰ >p، (٭٭) و ۰۱/۰ >p، (***) از نظر آمارى معنى‌دار بودند.

 

 

تمرین قدرتی

 

مى‌دانيد که افراد بزرگسال مى‌توانند با تمرين‌هاى قدرتى نيروى عضلانى خود را افزايش دهند. تمرين‌هاى قدرتى بدون استفاده از داروهاى انرژى‌زا نيز براى مردان بعد از دورهٔ بلوغ نتايج قابل توجهى در افزايش حجم عضلانى دارد. با توجه به اين موضوع، بسيارى از مربيان اثر برنامه‌هاى تمرينى قدرتى مربوط به کودکان را قبل از رسيدن به دورهٔ بلوغ زير سؤال برده‌اند.

بزرگسالان:

آيا بزرگسالان مى‌توانند با تمرين مانع کاهش تودهٔ عضلانى و قدرت شوند يا به‌عکس آن را افزايش دهند؟ به نظر مى‌رسد بزرگسالان بتوانند از برنامه‌هاى ويژهٔ تمرين با وزنه بهره‌مند شوند. چاپمان، ديوريس و سوئيزى (۱۹۷۲) نشان دادند که بزرگسالان مى‌توانند از طريق تمرين، قدرت عضلانى خود را افزايش دهند؛ اگرچه آنها تنها انگشت‌هاى سبابهٔ خود را تمرين تمرين دادند. موريتانى و ديوريس در سال ۱۹۸۰ پنج نفر از مردان جوان (ميانگين سنى ۲۲ سال) را با پنج نفر از بزرگسالان (ميانگين سنى ۷۰ سال) در زمينهٔ نيروى بالقوهٔ حجيم شدن عضلانى از طريق تمرين مقايسه کردند. آزمودنى‌ها به مدت ۸ هفته و هر هفته سه بار در تمرين خم کردن مفصل آرنج در دو نوبت و هر نوبت ۱۰ بار تکرار با مقاومت دو سوم بيشينه شرکت کردند. پژوهشگران به اين نتيجه رسيدند که هر دو گروه بعد از ۸ هفته تمرين، قدرت عضلانى خود را افزايش داده‌اند. به نظر مى‌رسيد که فقط عوامل عصبي، يعنى يادگيرى تحريک عضلاني، باعث افزايش قدرت در بزرگسالان باشد؛ حال آنکه گروه جوانتر در هر دو زمينه عوامل عصبى و حجيم شدن عضلانى پيشرفت داشتند.

 

از طرف ديگر، چند محقق حجيم شدن عضلانى ناشى از تمرين با وزنه را در بزرگسالان گزارش کرده‌اند (انيانسون و گوستاوسون، پ۱۹۸۱؛ لارسون، ۱۹۸۲). امکان دارد که کاهش ميزان ترکيب پروتئين باعث کاهش از اثر تمرين شود (ماکريدز، ۱۹۸۳)، ليکن تحقيق بيشترى در زمينهٔ اين فرآيند مورد نياز است.

 

پيش‌بينى قدرت:

اگر مربيان بتوانند قدرت عضلانى کودکان را پيش‌بينى کرده، بدانند کدام يک از آنها در دورهٔ نوجوانى و جوانى قوى‌تر مى‌شوند بسيار سودمند خواهد بود. اين پيش‌بينى امکان‌پذير است، چنانچه قدرت عضلانى در دورهٔ کودکى و نوجوانى ثابت بماند؛ يعنى اينکه قوى‌ترين کودکان، قوى‌ترين نوجوانان و ضعيف‌ترين آنها، ضعيف‌ترين نوجوانان شوند. مى‌توان اين ثبات قدرت و امثال آن را با اندازه‌گيرى در دورهٔ کودکى و مجدداً در دورهٔ نوجوانى مشخص کرد و ضريب همبستگى نتايج به‌دست آمده در دو نوبت را محاسبه کرد. ضريب همبستگى بالا يعنى ۸/۰ تا ۱ نشان‌دهندهٔ آن است که کودکان وضعيت نسبى خود را در دامنهٔ محدودهٔ سنى که مورد آزمايش قرار گرفته‌اند حفظ کرده‌اند. ضريب همبستگى پائين‌تر ناشى از آن است که برخى از نوجوانان به‌طور نسبى ضعيف‌تر از زمان کودکى و برخى قوى‌تر از آن بوده‌اند. بنابراين به نظر مى‌رسد نتوان ميزان قدرت عضلانى آنها را از روى نتايج حاصل در دورهٔ کودکى به‌ دقت پيش‌بينى کرد.

 

محققان اين روش را در دو تحقيق مورد استفاده قرار دادند. بالدوين در اوايل سال‌هاى ۱۹۲۰ نشان داد که اندازه‌گيرى قدرت چنگ زدن کودکان ۹ تا ۱۰ ساله با نتايج نوجوانان ۱۵ تا ۱۶ ساله در حد ضريب همبستگى ۶۵/۰ براى پسران و ۴۵/۰ براى دختران به هم مربوط هستند. راريک و اسمول (۱۹۶۷) وجود ضريب همبستگى پائين را در مورد استوارى قدرت عضلانى در پروژهٔ تحقيقى رشد در ايالت ويسکانسين مورد تائيد قرار دادند. آنها قدرت عضلانى ۲۵ نفر از پسران و ۲۴ نفر از دختران را هر سال و از سن ۷ تا ۱۲ سالگى و سپس در سن ۱۷ سالگى اندازه‌گيرى کردند. اگرچه ضرايب همبستگى در مورد نتايج با تفاوت يک يا دو سال در بعضى موارد بالا بود، ليکن تنها چند مورد از اندازه‌گيرى‌ها در دامنهٔ ۷ تا ۱۷ سال ضريب همبستگى بيشتر از ۵۰/۰ را نشان دادند (جدول زير). قدرت عضلانى نوجوانان را نمى‌توان از روى نتايج به‌دست آمده آنها در دورهٔ کودکى به دقت پيش‌بينى کرد.

احتمالاً چندين عامل باعث بى‌فايده بودن تلاش براى پيش‌بينى کردن قدرت در طول سال‌هاى رشد و نمو مى‌شود، از جمله مقدار انگيزش و دامنه و شدت مشارکت در فعاليت‌هاى جسمي. بى‌شک عامل ديگر اختلافات فردى و تنوع ميزان رشد و باليدگى کودکان است. کودک ديررس ۷ ساله ممکن است در اثر رشد صحيح به قوى‌ترين نوجوان ۱۷ ساله باليده تبديل شود.

 جدول روابط بين اندازه‌گيرى‌هاى قدرت در سنين مختلف

  نوع اندازه‌گيرى     دورهٔ کودکى  
 
    ۷ تا ۱۲     ۸ تا ۱۲     ۹ تا ۱۲     ۱۰ تا ۱۲     ۱۱ تا ۱۲  
  پسران  
  خم کردن مچ دست     ۰/۳۷۵     ۰/۵۵۰     ۰/۱۶۳     ۰/۵۳۳     ۰/۳۷۸  
  خم کردن مفصل آرنج     ۰/۲۷۹     ۰/۶۲۸     ۰/۸۲۵     ۰/۸۰۷     ۰/۷۳۳  
  چرخش شانه به وسط بدن     ۰/۲۰۲     ۰/۳۷۲     ۰/۶۰۵     ۰/۶۲۵     ۰/۷۰۲  
  نزديک شدن شانه‌ها     ۰/۵۲۳     ۰/۴۹۱     ۰/۳۱۵     ۰/۵۵۰     ۰/۶۷۶  
  خم کردن مفصل ران     ۰/۳۵۳     ۰/۴۰۶     ۰/۶۶۸     ۰/۶۸۲     ۰/۸۱۳  
  باز کردن مفصل ران     ۰/۷۰۶     ۰/۴۸۱     ۰/۶۱۴     ۰/۶۷۴     ۰/۸۶۱  
  بازکردن مفصل زانو     ۰/۴۳۰     ۰/۴۶۵     ۰/۲۷۷     ۰/۶۶۸     ۰/۷۳۲  
  بازکردن مفصل قوزک پا     ۰/۰۲۰-     ۰/۶۳۴     ۰/۷۳۷     ۰/۷۹۴     ۰/۷۶۳  
  دختران  
  خم کردن مچ دست     ۰/۳۶۱     ۰/۴۰۶     ۰/۵۵۳     ۰/۶۴۰     ۰/۶۵۵  
  خم کردن مفصل آرنج     ۰/۳۶۷     ۰/۶۲۷     ۰/۵۹۲     ۰/۷۶۳     ۰/۷۷۰  
  چرخش شانه به وسط بدن     ۰/۱۸۴     ۰/۳۰۰     ۰/۷۵۱     ۰/۷۷۴     ۰/۷۵۸  
  نزديک شدن شانه‌ها     ۰/۱۳۳     ۰/۶۰۸     ۰/۳۰۲     ۰/۵۹۷     ۰/۷۴۰  
  خم کردن مفصل ران     ۰/۴۷۷     ۰/۵۱۲     ۰/۷۷۴     ۰/۸۹۸     ۰/۸۹۰  
  باز کردن مفصل ران     ۰/۶۳۶     ۰/۵۱۲     ۰/۶۶۵     ۰/۷۶۹     ۰/۷۹۶  
  بازکردن مفصل زانو     ۰/۷۶۳     ۰/۷۲۲     ۰/۶۶۱     ۰/۶۵۱     ۰/۷۵۴  
  بازکردن مفصل قوزک پا     ۰/۰۳۵     ۰/۲۷۶     ۰/۵۳۳     ۰/۷۷۰     ۰/۶۷۰  

 

  معيارها     همبستگى‌هاى ادوارى (کودکى تا نوجواني)  
 
    ۷ تا ۱۷     ۸ تا ۱۷     ۹ تا ۱۷     ۱۰ تا ۱۷     ۱۱ تا ۱۷     ۱۲ تا ۱۷  
  پسران  
  خم کردن مچ دست     ۰/۳۷۸     ۰/۴۹۳     ۰/۳۲۷     ۰/۴۳۴     ۰/۲۴۴     ۰/۴۱۹  
  خم کردن مفصل آرنج     ۰/۲۳۵     ۰/۱۹۳     ۰/۶۰۲     ۰/۴۴۶     ۰/۶۱۸     ۰/۶۳۴  
  چرخش شانه به وسط بدن     ۰/۲۵۸     ۰/۳۰۷     ۰/۵۶۸     ۰/۶۱۲     ۰/۵۰۵     ۰/۶۷۴  
  نزديک شدن شانه‌ها     ۰/۴۹۱     ۰/۴۱۸     ۰/۴۸۵     ۰/۵۶۶     ۰/۶۸۱     ۰/۶۶۲  
  خم کردن مفصل ران     ۰/۳۳۴     ۰/۳۹۳     ۰/۳۵۵     ۰/۶۸۲     ۰/۴۰۲     ۰/۵۱۵  
  باز کردن مفصل ران     ۰/۳۴۴     ۰/۰۷۶     ۰/۴۳۰     ۰/۱۱۷     ۰/۴۲۶     ۰/۴۸۸  
  بازکردن مفصل زانو     ۰/۴۲۹     ۰/۵۰۳     ۰/۴۸۳     ۰/۷۲۱     ۰/۷۳۵     ۰/۷۹۷  
  بازکردن مفصل قوزک پا     ۰/۲۰۹     ۰/۴۱۶     ۰/۴۱۳     ۰/۶۴۰     ۰/۴۸۰     ۰/۵۹۰  
  دختران  
  خم کردن مچ دست     ۰/۳۸۷     ۰/۰۱۳     ۰/۴۵۴     ۰/۴۷۳     ۰/۴۳۶     ۰/۴۵۷  
  خم کردن مفصل آرنج     ۰/۵۶۶     ۰/۳۰۸     ۰/۳۳۶     ۰/۴۷۳     ۰/۳۵۰     ۰/۱۱۴  
  چرخش شانه به وسط بدن     ۰/۱۵۶     ۰/۱۵۲-     ۰/۳۲۷     ۰/۲۷۶     ۰/۴۹۶     ۰/۳۷۲  
  نزديک شدن شانه‌ها     ۰/۲۶۰     ۰/۳۶۰     ۰/۶۲۲     ۰/۳۰۹     ۰/۴۹۹     ۰/۱۸۵  
  خم کردن مفصل ران     ۰/۵۰۹     ۰/۳۳۶     ۰/۵۳۰     ۰/۶۵۵     ۰/۶۶۶     ۰/۷۱۲  
  باز کردن مفصل ران     ۰/۳۳۶     ۰/۳۹۴     ۰/۵۹۵     ۰/۵۲۳     ۰/۳۸۷     ۰/۵۷۵  
  بازکردن مفصل زانو     ۰/۶۷۳     ۰/۵۰۸     ۰/۷۳۰     ۰/۷۵۶     ۰/۶۴۱     ۰/۶۴۶  
  بازکردن مفصل قوزک پا     ۰/۲۶۷     ۰/۳۰۶     ۰/۵۲۳     ۰/۵۲۰     ۰/۲۷۵     ۰/۲۶۵

 

 

 

 

 

Back to top